(1) Pamięć o Jozjaszu - to zmieszane kadzidło, przygotowane pracą tego, kto robi wonności; w ustach każdego jest słodka jak miód i jak muzyka na uczcie przy winie. (2) On osiągnął powodzenie w nawróceniu ludu i usunął obrzydliwość bezprawia. (3) Kierował prosto do Pana swe serce, a w czasie bezprawia umocnił pobożność. (4) Oprócz Dawida, Ezechiasza i Jozjasza wszyscy dopuszczali się przestępstw, opuścili bowiem prawo Najwyższego. Królowie Judy zniknęli. (5) Dali bowiem moc swoją innym i chwałę swoją narodowi obcemu, (6) który podpalił wybrane Miasto Przybytku i spustoszył jego ulice, (7) według słów Jeremiasza. Skrzywdzili go bowiem, jego, który już w łonie matki był poświęcony na proroka, aby wyrywał, tracił i niszczył, jak również budował i sadził. (8) Ezechiel oglądał widzenie chwały, jakie okazał mu [Pan] na rydwanie cherubów. (9) Wspominał On też o Hiobie, który trzymał się dróg sprawiedliwości. (10) A kości dwunastu proroków niech wypuszczą pędy ze swego grobu, pocieszyli bowiem Jakuba i wybawili go niezawodną nadzieją. (11) Jakże sławić mamy Zorobabela, który jest jak sygnet na prawej ręce, (12) również i Jozuego, syna Josadaka, którzy za dni swoich zbudowali Dom - wznieśli święty Przybytek Panu, przeznaczony do wiecznej chwały. (13) Pamięć o Nehemiaszu w wielkiej jest cenie! On nam podniósł mury rozwalone, postawił bramy i zasuwy i odnowił nasze domy. (14) Nie było drugiego spośród stworzonych na ziemi jak Henoch, on bowiem z ziemi został uniesiony. (15) Nie narodził się żaden mąż taki jak Józef, zwierzchnik braci, podpora ludu, którego zwłoki doznały takiej opieki. (16) Sem i Set cieszą się chwałą wśród ludzi, a ponad wszystkimi żyjącymi stworzeniami - Adam.
(Mądrość Syracha (w) 49:1-16)