Chapter 6

Kur njerėzit filluan tė shumohen mbi faqen e dheut dhe u lindėn atyre vajza,

djemtė e Perėndisė panė qė vajzat e njerėzve ishin tė bukura, dhe morėn pėr gra tė gjitha ato qė i zgjodhėn vetė.

Dhe Zoti tha: "Fryma im nuk do tė hahet gjithnjė me njeriun, sepse nė shthurjen e tij ai nuk ėshtė veēse mish; ditėt e tij do tė jenė, pra, njėqind e njėzet vjet".

Kishte gjigantė mbi tokė nė ato kohė, madje edhe mė vonė, kur bijtė e Perėndisė iu afruan bijave tė njerėzve dhe kėto u lindėn atyre fėmijė. Ata janė heronjtė qė jetuan nė kohėt e lashtėsisė, janė njerėzit e famshėm tė kėtyre kohėve.

Dhe tani Zoti pa qė ligėsia e njerėzve ishte e madhe mbi tokė dhe qė tėrė synimet e mendimeve tė zemrės sė tyre nuk ishin gjė tjetėr veēse e keqja nė ēdo kohė.

Dhe Zoti u pendua qė kishte krijuar njeriun mbi tokė dhe u brengos pėr kėtė nė zemėr tė vet.

Kėshtu Zoti tha: "Unė do tė shfaros nga faqja e dheut njeriun qė kam krijuar, duke filluar nga njeriu deri te kafshėt, te rrėshqanorėt, te zogjtė e qiellit, sepse pendohem qė i kam krijuar".

Por Noeu gjeti hir nė sytė e Zotit.

Kjo ėshtė prejardhja e Noeut. Noeu ishte njė njeri i drejtė dhe i patėmetė midis bashkėkohėsve tė tij. Noeu eci me Perėndinė.

Dhe Noeu pati tre bij: Semin, Kamin dhe Jafetin.

Por toka ishte e korruptuar para Perėndisė dhe plot e pėrplot me dhunė.

Tani Perėndia vėshtroi tokėn dhe ja, ajo ishte e prishur, sepse ēdo mish i tokės kishte shthurur sjelljen e tij.

Dhe Perėndia i tha Noeut: "Kam vendosur t`i jap fund ēdo mishi, sepse toka pėr shkak tė njerėzve ėshtė plot me dhunė; ja, unė do t`i zhduk bashkė me tokėn.

Bėj njė arkė prej druri; bėje arkėn me dhoma dhe lyeje me bitum nga jashtė e nga brenda.

Por ti do ta ndėrtosh nė kėtė mėnyrė: gjatėsia e arkės do tė jetė treqind kubitė, gjerėsia pesėdhjetė dhe lartėsia tridhjetė.

Do ta bėsh arkėn me njė dritare dhe do ta mbarosh me njė kubit mbulese nga sipėr; anash arkės do tė vendosėsh derėn dhe do ta bėsh me tre kate, pra me katin e poshtėm, tė mesėm dhe tė sipėrm.

Dhe ja, unė vet kam pėr tė sjellė pėrmbytjen e ujėrave mbi tokė, pėr tė shkatėrruar nėn qiellin ēdo mish qė ka shenjė jete; ēdo gjė qė ndodhet mbi tokėn ka pėr tė vdekur.

Por unė do tė caktoj besėlidhjen time me ty dhe ti do tė futesh nė arkėn: ti, fėmijėt e tu, gruaja jote dhe gratė e bijve tė tu.

Dhe nga ēdo gjė qė jeton prej ēdo lloj mishi fut nė arkė dy nga ēdo lloj, pėr t`i ruajtur me vete gjallė bashkė me ty; dhe tė jenė mashkull dhe femėr.

Nga zogjtė, nga bagėtia dhe tė gjithė rrėshqanorėt e tokės simbas llojit tė tyre, dy nga ēdo lloj do tė vijnė te ti, qė tė ruhen gjallė.

Dhe merr pėr vete nga ēdo ushqim qė hahet, grumbulloje dhe ruaje, nė mėnyrė qė tė shėrbejė si ushqim pėr ty dhe pėr ata".

Dhe Noeu veproi ashtu, bėri pikėrisht tė gjitha ato qė Perėndia i kishte urdhėruar.